Ach jak chciałąbym być taka
cudnie kolorowa
upiększona i pstrokata
radośnie tęczowa

lecz nic z tego bo te moje
skrzydła szaro-bure
jakieś takie bez wyrazu
i jakby ponure

Ćma z zazdrością spoglądała
a motyl się wdzięczył
Popatrz jaki jestem piękny
ćmę malutką dręczył

Nawet człowiek się zapatrzył
na cudne skrzydełka
szybko załapał więc motylka
schowała do pudełka

Ćma w półcieniu nadal siedzi
dumna opowiada
już nikomu nie zazdroszczę
taka moja rada

Lepiej szarym być i burym
niż ściany ozdobą
zamiast błyszczeć
lepiej będzie jak zostaniesz sobą

Ale nagle nad polanę
nadleciała pszczoła
Obleciałą wszystkie kwiatki
bzycząc jak szalona

Zając słuchał jej przez chwilę
strasznie rozdrażniony
żę hałasu narobiłą
kiedy on zmęczony

Ale długo słuchać nie mógł
wnet coś głośniejszego
nadleciało nad polanę
Zając spojrzał w niebo

Gdzieś wysoko wśród obłoków
mały punkcik latał
to skowronek co wesoło
śpiewał tego lata

Wiatr się podnósł
zaszumiały wszystkie trawy wkoło
Zając patrzy, myśli, słucha
już mu niewesoło

Gdzie ta cisza com jej szukał
Gdzie ten spokój miły
mi na takie tu hałasy
już brakuje siły

Na to świerszcze rozpoczeły
swoje serenady
Zając pryhnął, że na zgiełk ten
chyba nie ma rady

Na polanę tą z mamusią
przyjechałą Ania
Rozłożyły z mamą kocyk
siadły do śniadania

Słuchaj Aniu to skowronek
a tam bzyczy pszczoła
śpiewa świerszczyk, szumią trawy
cisza dookoła

To malutkie to jest giez
Giez złośliwy czasem jest
Z gzem zadzierać kiepska sprawa
Taka zła jest o gzie sława

Nie wiedziała o tym krowa
huknę stuknę giez się schowa
Tak mówiła tak wołała
puki z gzem się nie spotkała

Większa jestem tysiąc razy
Więc wybaczcie, bez obrazy
Jedno powiem wam i już
Kto się boi gza ten tchórz

Aż tu nagle jak nie skoczy
Łzami zaszły krowie oczy
Podnósł się okropny ryk
wielki lament, straszny krzyk

Giez się śmieje, krowy słuchał
Zakradł się tuż do jej ucha
ugryzł, uciekł a że mały
to go krowy nie widziały

A oto historia jest pewnej pszczółeczki
co nie wiedzieć czemu lubiła ploteczi
Więc z wielkim przejęciem latała po łące
Słuchajcie, słuchajcie wieści o biedronce

Widziałam ją wczoraj na liściu ziemniaka
siedziała i jadła lecz zmieniona taka
bo żólta się stała zbladła niesłychanie
chyba nie jest dobry ziemniak na śniadanie
kropek jej przybyło lecz jakby zmalały
latałam więc nad nią wczoraj dzionek cały
Wołałam “Witaj biedroneczko miła”
A ona nic na to tylko się skrzywiła
O dobrych manierach całkiem zapomniała
Wielce obrażona sobie odleciała

Na te opowieści pszczółki rewelacje
przyleciałtruteń co zawsze ma rację
Mylisz się pszczółeczko bo to nie biedronka
żółta na ziemniaku to napewno stonka

Na polanie przy jeziorze
każdy spotkać ważki może
bo nad wodą dla zabawy
ważki ważą ważne sprawy

Czy zielony listek może
być w różowym też kolorze?
Czy istnieją suche stawy?
Łąki z wodą zamiast trawy?
Czy leniuchom coś pomoże
ranek o wieczornej porze?

Ale może dla zabawy
sprawdźcie sami wszystkie sprawy
Każdej sami wagę zważcie
Mało ważne są czy ważkie?

Autor:Małgorzata Płonowska

Niezapominajki
to są kwiatki z bajki!
Rosną nad potoczkiem,
patrzą rybim oczkiem.

Gdy się płynie łódką,
Śmieją się cichutko
I szepcą mi skromnie:
„Nie zapomnij o mnie”.

Na brzegu błękitnej rzeczki
Mieszkają małe smuteczki.

Ten pierwszy jest z tego powodu,
Że nie wolno wchodzić do ogrodu,
Drugi – że woda nie chce być sucha,
Trzeci – że mucha wleciała do ucha,
A jeszcze, że kot musi drapać,
Że kura nie daje się złapać,
Że nie można gryźć w nogę sąsiada
I że z nieba kiełbasa nie spada,
A ostatni smuteczek jest o to,
Że człowiek jedzie, a piesek musi biec piechotą.

Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko
I już nie ma smuteczków nad rzeczką.

Rada małpa, że się śmieli,
Kiedy mogła udać człeka,
Widząc panią raz w kąpieli,
Wlazła pod stół – cicho czeka.
Pani wyszła, drzwi zamknęła;
Małpa figlarz – nuż do dzieła!
Wziąwszy pański czepek ranny,
Prześcieradło
I zwierciadło -

Szust! Do wanny.
Dalej kurki kręcić żwawo!
W lewo, w prawo,
Z dołu, z góry,
Aż się ukrop puścił z rury.
Ciepło – miło – niebo – raj!
Małpa myśli: “W to mi graj!”
Hajże! – kozły, nurki, zwroty,
Figle, psoty,
Aż się wody pod nią mącą!
Ale ciepła coś za wiele…
Trochę nadto… Ba, gorąco!…
Fraszka! – Małpa nie cielę,
Sobie poradzi:
Skąd ukrop ciecze,
Tam palec wsadzi.
“Aj! Gwałtu! Piecze!”
Nie ma co czekać,
Trzeba uciekać!
Małpa w nogi
Ukrop za nią – tuż, tuż w tropy,
Aż po progi.
Tu nie żarty – parzy stopy…
Dalej w okno… Brzęk! Uciekła!
Że tylko palce popiekła,
Nader szczęśliwa. -
Tak to zwykle w życiu bywa

Odkąd tata kupił fiata.
Cały czas go biedak łata.
I choć wierci i maluje
Spawa, stuka, lakieruje,
Stan ten wcale się nie zmienia.
Tata nie ma dość wiercenia,
Wykręcania, przykręcania,
Rozbierania i składania.

Czy tu winny jest mój tata?
Czy to wina tego grata?
Że zupełnie bez wyjątku,
Nie ma świątku, nie ma piątku,
By go tata nie rozbierał
I olejem nie nacierał.

Czasem wspomnę młode lata,
Nie, nie zmienił się mój tata.
Zmienił sobie tylko grata:
Miast syrenki – fiata łata.

Długo się zastanawiałem
Jednak gdy już spoważniałem,
Wreszcie przyszło oświecenie
Zrozumiałem to wiercenie!
Gdy zostałem sam już tatą
Mam ja w końcu radę na to.

Chcąc być dla swych dzieci wzorem
Nie siedź przed telewizorem
Każdy chłopiec marzy przecie
“Niech mój kakuś w ciałym świecie
Wsiśtko umie źlepelować
Śklęcić, źłozić, wyśmelglować.”

Gdy to wczoraj zrozumiałem,
Rower sam zreperowałem.